[ احتجاج با مشركان ] ( آيهء 40 ) اللَّهُ الَّذِى خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ هَلْ مِن شُرَكَآلِكُم مَّن يَفْعَلُ مِن ذَ لِكُم مّن شَىْءٍ سُبْحنَه‌ُو وَ تَعلَى عَمَّا يُشْرِكُونَ تفسير : خداى به حق ، آن ذاتى است كه شما را آفريد در حالى كه معدوم بوديد ، سپس به شما روزى داد به انواع نعمت‌ها كه به شماره در نيايد ، سپس شما را به وقت سرآمدن عمرتان بميراند ، سپس در روز قيامت براى مجازات و پاداش افعال شما از خير و شر زنده گرداند و برانگيزاند . آيا از بت‌هايى كه به خيال شما شريكان خدايند ، كسى هست كه چيزى از اين امور ( خلق و روزى دادن و ميراندن و زنده كردن ) را انجام دهد تا بدان سبب شايسته و سزاوار پرستش باشد ؟ قطعاً نه ، و چون هيچ يك از اين كارها از آنها نيايد پس آنها را شريك گرفتن نشايد . تنبيه : در اين فرمايش ، اثبات نموده لوازم الوهيت را براى ذات يگانهء خود ، و نفى فرموده آن را از آنچه مشركان آنهارا شركاى خدا دانسته‌اند ؛ زيرا به استفهام انكارى فرموده كه : آيا هيچ يك از بتان بر اين گونه امور قادرند ؟ ! و البته گواهى مىدهيد كه اين شركا به هيچ وجه قادر نيستند ، پس چگونه و به چه جهت آنان را ستايش و پرستش مىنماييد . سُبْحنَهُ وَ تَعلَى عَمَّا يُشْرِكُونَ : منزّه و برتر است خدا از آنچه براى او شريك قرار مىدهند . ( آيهء 41 ) ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرّ وَ الْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى النَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِى عَمِلُواْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ